شده گاهی بشوی بی خبر از حال خودتبدوی بـر سرِ هـر کـوچه بـه دنبال خودتیک نفر از تو بپرسد کـه کجـا گم شده ایبزنی بـر سرِ خـود از غــم اقبــال خـودتناگهـان اهل محـل دور و بـرت حلقه زنندکـه پشیمان بشوی ب

بانو به هـوای لـبِ سرخ و دهنت

مـا را گـذر افتاده بـه شیرازِ تنت

سیبِ هوس و پیاله ی شعر زلال

همـراه غـــزل بـریزد از پیــرهنت

علی قیصری

مرا چشمی که سرتا پا سرشک است

تو را باغی کـه سر تا پا تمشک است

بهـــار از دشت فــــروردین خبــر داد

تنت محصول عطـر بید مشک است

علی قیصری

اگرچه پای دل در بند عشق است

هـوای تـازه در پیـوند عشق است

بـزن زل در دو چشم صبح روشن

هزاران پنجـره لبخند عشق است

علی قیصری

رخی از جلـوه هـای نـور دارد

لبی شیـرین تـر از انگـور دارد

نگاهی پر شرر دارد که عاشق

بـه دنبالش دلی پُـر شور دارد

علی قیصری

مسیحی زاده ای در قصر نور است

که خود از حـوریان تـن بلــور است

شقـــایق منظـــرِ گــیـسو طـــــلایی

خـــدای دلبـــــرانِ شــرقِ دور است

علی قیصری